Labanan ang ugat ng kahirapan! Isulong ang Sosyalismo ng Sambayanan!

Ika-1 ng Mayo 2005

Mayo Uno. Ito ang dakilang araw ng mga manggagawa! Bawat taon, tuwing araw na ito, ay naglalaan tayo ng panahon upang kilalanin ang ating kahalagahan at ipagdiwang ang ating kadakilaan hindi lamang sa ating bansa kundi sa buong mundo!

Filipinos and Asian workers in Hong Kong

Inaalala natin ang mga nauna sa ating mga manggagawa na nag-alay ng buhay at nagtigis ng dugo upang matamasa natin ang karapatan sa pag-oorganisa o pagtatayo ng unyon at iba pang karapatan sa paggawa. Alalahanin natin na unyon ng mga manggagawa ang naging dahilan para ating makamit ang mas mataas na sahod, maayos na kalagayan sa paggawa, pagkilala sa karapatan ng kababaihan, atbp. na hindi kailanman kusang ipagkakaloob ng mga kapitalista kung hindi natin ipinaglaban.

Higit dito, ipinapaalala sa atin ng araw na ito na hindi pa tapos ang laban at kailangang ipagpatuloy natin ang dakilang tradisyon ng pakikibaka. Ito’y kung nais nating depensahan ang ating mga unyon at mga napagtagumpayan hanggang ang istruktura ng lipunang umiiral ay ating mabago at lubusan nang maglingkod sa interes ng mahihirap at inaapi.

Pinagmulan NG MAYO UNO. Naunang itinakda ang pagkilala sa Mayo Uno bilang Araw ng Manggagawa matapos simulan sa araw na ito noong 1886 sa Haymarket Square, Chicago, sa Estados Unidos ang paglabas sa kalsada ng daan-libong manggagawa upang ipaglaban ang walong oras na trabaho bawat araw. Marahas na binuwag ng mga pulis ang protesta na ikinasawi ng ilang manggagawa. Umalingawngaw sa buong daigdig ang pangyayaring ito at itinakda noong 1889 ng “Second International,” isang organisasyon na binubuo ng iba’t-ibang samahan ng mga manggagawa mula sa iba’t-ibang panig ng daigdig at nagsusulong ng Sosyalismo, ang Mayo Uno bilang Pandaigdigang Araw ng Paggawa. Ipinaglaban ng bawat isa ang Mayo Uno sa kani-kanilang bansa.

Sa Pilipinas, naganap ang unang paglaban sa Mayo Uno noong 1902 nang magmartsa ang higit 100,000 manggagawa, mga kalalakihan at kababaihan, para igiit ang mas mataas na sahod, walong oras na paggawa, kalayaan mula sa pananakop ng Estados Unidos, at pagtatakda sa Mayo Uno bilang Araw ng Paggawa. Tagumpay ang pagkilos na ito ng ating mga ninuno at simula noon ay naging taunang selebrasyon na ang Mayo Uno sa ating bansa.

KASALUKUYANG YUGTO. Mahigit isang daan taon ang nakalipas simula nang unang maipagwagi ng manggagawang Pilipino ang Mayo Uno. Subalit alam nating patuloy na naghahari ang mga kapitalista at iilang mayayaman sa ating lipunan at hindi sila tumigil na papaghinain ang ating pagkakaisa sa pamamagitan ng pagdurog sa ating mga unyon at bawiin ang ating mga napagtagumpayan.

Pagbawi ng tagumpay. Ngayon, sa panahon ni Arroyo, mula sa pagbawi ng DOLE Order (DO) 40; pagpapatupad ng ‘compressed-work week’; paglipat ng mga ‘holidays’ kapag ang orihinal na holiday ay natatapat sa Huwebes at/o Martes; malawakang pagpapatupad ng kontrakwalisasyon; pagtatangkang ipasa sa Kongreso ang mga panukalang batas sa ‘anti-terorismo’ na magbabasura sa ating mga karapatan sa paggawa tulad ng pag-uunyon; at ang bagong kautusan ni GMA para sa ‘National ID System,’ atbp., lahat ng mga ito’y patunay na hindi tumitigil ang gobyerno sa pagbawi ng ating mga tagumpay.

Patuloy na lumalala ang kahirapan. Ayon sa gobyerno, nitong nakaraang taon, “lumago” ng 6.1% ang ating ekonomiya. Subalit ito din ang panahon sa loob ng 20 taon, kung saan pumailanglang ang kawalan ng trabaho sa 12%. Ang tanong, sino ang nakinabang sa kaunlarang ito? Siguradong hindi ang milyon-milyong manggagawa at mga pamilya nito dahil madaming mga kompanya ang nagsasara bunga ng kawalan ng pantay na kompetisyon; pribatisasyon ng mga pampublikong pasilidad ng gobyerno tulad ng sa kuryente at tubig; at kontraktwalisasyon. Nagbubunga ito ng matindi at malawakang disempleyo at hindi pagiging regular sa trabaho ng daan-daang libong manggagawa.

Ang ating sahod ay patuloy na binabawi, bumababa ang halaga at hindi dinadagdagan. Dito sa Kamaynilaan, kahit sinasabing P300 na ang minimum wage, ito’y P250 lang talaga dahil ang dagdag na P20 noong isang taon ay sa P30 na Living Allowance ipinataw. Kaya, wala talagang pagtaas sa sahod na naganap. Itapat pa ito sa P600 na arawang pangangailangan ngayon ng isang pamilyang may anim na miyembro dito sa NCR para mabuhay ng disente. Kaya’t malayong-malayo ang P600 sa P250 – o P300 – na minimum wage.

Ibayong krisis lang ang idinulot ng mga palpak na programa ng gobyerno tulad ng pribatisasyon kung saan ginagawang gatasan ng tubo ng mga kapitalista ang pampublikong pasilidad ng kuryente at tubig; deregulasyon sa industriya ng langis kaya walang kontrol at maya’t-maya ay tumataas ang presyo ng langis; at ang nakaambang pagpataw ng pinalawak na Value Added Tax sa langis at kuryente na may malalang epekto sa pesyo ng mga batayang bilihin.

Hindi pa kasama dito ang edukasyon at kalusugan. Hindi na nga natutugunan ng gobyerno ang batayang pangangailangan ng mamamayan sa panlipunang serbisyo tulad ng edukasyon, kalusugan, pabahay, atbp. magbabayad pa ito ng higit sa P600 bilyong utang panlabas ngayong taon; habang bilyong piso ang ginagastos nito para sa digmaan sa Mindanao at ibang bahagi ng bansa na hindi naman mabigyang solusyon dahil ang puno’t dulo ng problema ay kahirapan, kawalan ng katarungan at pagpapalayas ng mga naninirahan sa mga lugar kung saan papasok ang dayuhang puhunan tulad sa mayayamang lupain ng Mindanao.

Tuloy ang laban. Lahat ng nagaganap ay patunay na lumalala ang krisis ng kapitalismo. Dapat na nating alisin ang ilusyong maghahatid ng kaunlaran ang globalisasyon na ipinatutupad sa pamamagitan ng World Trade Organization at walang alinlangang sinasamba ng gobyernong Arroyo.

Dahil sa hindi maampat na krisis sa lipunan, patuloy na bumabagsak ang popularidad ni Gloria Arroyo para mapamunuan ang gobyerno. Tumitindi ang diskuntento o kawalan ng pag-asa ng mamamayan na magkakaroon pa ng paborableng pagbabago sa ilalim ng kanyang panunungkulan. Sa kabilang banda, nagmamaniobrahan ang iba’t-ibang grupo at partidong pulitikal ng mga tradisyunal na pulitiko para makaungos sa nagaganap na krisis habang ginagawa ng gobyerno ang lahat para manatili si GMA sa pwesto.
Hindi dapat na mahatak ang mga manggagawa sa ganitong labanan. Wala tayong mapapala sa ganitong labanan dahil batid nating gagamitin lamang tayo ng mga trapo upang mapanatili sila sa pwesto. Manatili man o hindi si GMA pero kung galing pa din sa naghaharing uri ang papalit at hindi mababago ang istruktura ng sistemang umiiral, wala din tayong aasahang tunay na pagbabago na makakamit.

Dalhin natin ang labanan sa tunay na isyu ng mga manggagawa: regular at permanenteng trabaho para sa lahat, makatarungang pasahod, at mga karapatan sa paggawa. Ang mga ito ang kailangan nating pagsumikapang ipaglaban at maipagwagi.

Kaya tuloy ang laban! ‘Wag tayong palinlang sa mga sinasabi ng mga trapo na may solusyon pa sa kasalukuyang sistema. Igiit natin ang ating mga naisin at adhikain para sa isang lipunan na kung saan ang pinaghirapan at pinagpaguran ng mamamayan ay mapakikinabangana ng lahat ng lumilikha nito. Ito ang lipunang sosyalismo. At walang ibang gagawa at magtatatag ng lipunang ito kundi ang uring manggagawa.

Kaya sumulong tayo para sa kaganapan ng simulain ng mga manggagawang unang nakipaglaban para sa Mayo Uno. Isulong ang Sosyalismo ng sambayanang Pilipino. Mabuhay ang uring manggagawa!

One thought on “Labanan ang ugat ng kahirapan! Isulong ang Sosyalismo ng Sambayanan!

  1. Pingback: Your Unique DubLi Fun Shopping

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s